Oğuz'un kişisel paylaşım alanı

Küfe

Belki bir gecenin arka bahçesinde, belki de cevval bir çocuğun ayak izlerinde kaybettim seni.  Aramadım, bulamadım da.  Her zaman yaptığım gibi bakakaldım. Baktım, ve orda kaldım.

Köprünün altından çok sular geçti, ve birileri saman altından ne sular yürüttü. Ve ben bu sürede, içinde su geçen atasözü düşündüm sadece. Keşke demenin gereksizliğini bildiğim halde tonlarca keşkelerim oldu. Kefeye koydum onları, baktım sığmayacak, küfeye koydum. Sırtımda taşıdım.  Sırtımda küfeyle giderken yolda,  Nereye  die sordu bir sarhoş. Bilemedim.

Bir sarılira verdi bana, küfene at beni dedi. Küfene at ve götür beni.

Ben, keşkelerim, kefe, küfe ve sarhoş paytak paytak eğri büğrü gidiyorduk.  Bir şarkı mırıldandı sarhoş. Sonra da ben mırıldandım. Söylemekle söylememek arasında gidip geldim. Söylemedim. Ben söylemezken şarkımı, uyuyakaldı sarhoş. Bilinmeyen bir yere bilinmeyen bir insanla, bilinmeyen keşkelerle bilinmeyen yollardan bilinmeyen adımlarla gidiyordum.

Son model janjanlı, bol reklamlı bir otobüs durağına bıraktım sarhoşu. Bir güzel yatırdım durağa. Rüzgarın biraz ısırdığından olacak, korktum üşüyeceğinden. Keşkelerimden yorgan yaptım sarhoşa, üzerini örttüm.

Küfeyi sırtıma attım, yokuşaşağı sallandım.

 Tıngır mıngır ilerlerken ben, zifiri karanlık gece yarıldı ortasından. Süratle bir veled fırladı gecenin göbeğinden. Mavi bir önlük ter ve kir içinde,  yakanın bir ucunu yerçekimine kaptırmış, lastik ayakkabılar ve dizeri delik deşik bir gri pantolon. Koşturuyordu üzerime üzerime.

Yanıma geldi, durdu. Ani bir hareketle küfenin içine saklandı. Devam et babalık dedi. Devam ettim.

Sallana sallana yürürken ben, eli silahlı 3 adam beni çevirdi. Mavi önlüklü çocuğu sordular, Görmedim dedim. Para istediler sonra. Sarhoştan kalan sarılirayı, adamlara teslim ettim.

Birkaç adım sonra, kefeden çıktı çocuk. Teşekkür bile etmeden fırladı dışarı. Koştu, koştu koştu, bir bahçeye daldı.

Kefem küfem ve keşkelerim, bizbize yola devam ettik. Ne dertlendik çocuk için, ne de merak ettik.

Gün ağarmaya başladığında, nedendir bilinmez, seni kaybedişim geldi aklıma. İşte o çocuk dedim, işte gecenin arka bahçesi.

Güneş geceyi kovarken, ne bahçe vardı elimde, ne de çocuğun ayak izi.

Yıllar sonra yeniden,

Belki bir gecenin arka bahçesinde, belki de cevval bir çocuğun ayak izlerinde kaybettim seni.  Aramadım, bulamadım da.  Her zaman yaptığım gibi bakakaldım. Baktım, ve orda kaldım.